Be the Star of your own career!

Europa stelde onlangs als doel om tegen 2020 75% van de bevolking tussen 20 en 64 jaar aan het werk te krijgen. Belgen moeten dan serieus uit de pijp gaan komen als je weet dat we in 2013 nog een percentage van 67% haalden.  Career & Age, een initiatief van het Europees Sociaal Fonds, publiceerde dan ook een white paper in samenwerking met Antwerp Management School over praktijken op organisatieniveau die een duurzaam beleid kunnen stimuleren. Je kan deze gratis downloaden via deze link. Verder vind je op hun website ook een Lifelong Employability Assessment tool. De toolbox die werd ontwikkeld, neemt je via een aantal keuzes in functie van je levensfase en de sector waarin je werkt mee naar concrete tips en tricks, modellen en praktijken die specifiek inzoomen op jouw situatie. Zo kan jij zelf bouwen aan je levensloopbaan.

Everyone needs to be in the driver seat of their career. Sustainable careers are a shared responsibility. Everyone has their role to play in making longer and happy, sustainable careers possible: the individual, the employer, the government, …

This video was made for the European Social Fund in Flanders by Sylvester Productions within the framework of the European Network Career & AGE, funded by the European Commission. More info on www.careerandage.eu.

Gedaan met overuren! Ga schaamtevrij naar huis op een degelijk uur.

Hamza Kahn beschreef voor 99U vier manieren om op tijd naar huis te gaan van je werk en vooral, waarom je je daar niet voor hoeft te schamen. 

In China en Japan bestaat het al: een woord voor “Dood door overwerk”.
Guolaosi is in China een echt probleem; het treft naar schatting 1600 mensen per dag (ja, dat leest u goed)! Ook in Japan komt Karõshregelmatig voor. Dood door overwerk wordt dan vooral gediagnosticeerd wanneer mensen plots sterven aan hartaanvallen en dergelijke.

In collectivistische culturen als Japan en China is het meer gangbaar je onvoorwaardelijk in te zetten voor je werkgever en vele overuren te kloppen zonder er zelfs voor betaald te worden. In dat opzicht hebben we het in België nog gemakkelijk: de wetgeving ondersteunt de werknemer daar in zodat Work-Life Balance ook wetmatig wordt bewaard. Toch is dit geen evidentie in alle bedrijven. Als eerste het kantoor verlaten om stipt 17 uur wordt soms nog met argusogen bekeken.
Sommigen schieten dan in een verdedigingskramp; “Ik ben door want ik moet de kinderen aan de voetbal ophalen!” Maar hoeven we ons wel zo te verantwoorden? Een werkdag van 9 tot 17 uur is toch gewoon een werkdag van 9 tot 17 uur? Hoe doe je dat eigenlijk, zo zonder schaamte van je werk vertrekken?

Hamza Kahn bij 99U geeft ons vier zaken om rekening mee te houden:

1. Energie: hoeveel energie heb je nog op het einde van de dag? Als je er al knikkebollend zit, als je ogen uitdrogen en je zitvlak pijn begint te doen, kan je met een gerust hart zeggen:
“Het is tijd om naar huis te gaan.”

2. Tijd: Als de klok 17 uur slaagt, zit je werkdag er op. Zeker in rustige periodes wanneer je to do-lijstjes geen ellenlange pagina’s in beslag nemen, ga je gewoon op tijd naar huis.

3. Resultaat: Zitten je dagelijkse taken er op? Heb je al het werk gedaan gekregen dat je aan het begin van de dag af wou hebben? En vooral, lever je nog degelijke dingen af als je om 16u30 nog met iets nieuws begint? In dit opzicht is het handig to do-lijstjes te maken met een ruwe tijdschatting.

4. Gevoel: heb je het gevoel je dag rond te hebben? Denk je nog iets degelijks te kunnen afleveren als je nog even blijft doorwerken?

Op deze manier kunnen we op een heldere en terechte manier onze dag invullen en ook durven zeggen wanneer er een einde aan dient te komen. Alleen zo kunnen we vermijden dat karoshi of guolaosi binnenkort wordt opgenomen in het Groene Boekje.

 

Plan B, een domme zet!

In Entrepreneur vertelt Arman Assadi over hoe de sprong wagen zonder een plan B te hebben soms veel slimmer is dan steeds de voorzichtige optie te kiezen.

Why I Left Google - Arman Assadi

Why I Left Google – Arman Assadi

Arman Assadi is auteur van de blog WhyILeftGoogle.com. Assadi diagnosticeerde zichzelf met het “Disillusioned Rockstar Syndrome” nadat hij zijn droomjob bij Google te pakken had gekregen. Het was zijn grote droom geweest bij een bedrijf als Google te kunnen beginnen. En toch, eenmaal hij er werkte, haalde hij geen voldoening uit zijn werk. Op weg naar huis begon het steeds weer te kriebelen dat er meer in het leven zat. Assadi nam daardoor een drastische stap. Zonder plan B stapte hij op. 

Eenmaal thuis genoot hij van de vrijheid. Assadi is nochtans geen couch potato. Hij was opgestapt bij Google omdat hij meer wou van het leven: nu was het aan hem om die meerwaarde te vinden. Maar meerwaarde is net zoals geluk. Als je het zoekt, zal je het niet vinden. Je moet het zelf creëren. Daarom startte hij zijn eigen website op: WhyILeftGoogle.com. Hier kon hij als Chief Solopreneur aan de slag om al zijn creativiteit los te laten op de wereld.

“I once learned that life isn’t about racing to the top and finishing first. It’s about listening to the music, and dancing to the rhythm as you move along” – Arman Assadi

Assadi erkent wel dat je veel moed nodig hebt om een stap als hem te wagen: je droomjob verlaten omdat het toch niet was wat je er van had verwacht, en zonder plan B je in het diepe wagen. Daarom ging Entrepreneur hem opzoeken, om zijn strategie onder de loep te nemen. Hier lees je wat volgens Assadi het belangrijkste is bij zulk een belangrijke levensswitch!

Focus op een enkele uitkomst. 

Assadi blies zijn brug met Google op door te focussen op zijn levensdoel; een vrije levensstijl. Dit deed hij door een missie te creëren rond zijn belangrijkste waarde: vrijheid.

Het is dus belangrijk eens na te denken over wat jou drijft in het leven. Welke waarden zijn voor jou echt belangrijk? En welk levensdoel is hieraan gekoppeld? Hier kan je dan je missie rond creëren.

De gevolgen van een reddingsboei

Een plan B vormt eigenlijk enkel afleiding. Als je enkel je missie hebt om op te focussen, wordt je hele levensloopbaan plots veel duidelijker. Je hebt 1 doel en de wegen ernaartoe zijn misschien wel verschillend, maar je weet wel steeds waar je naartoe wil.

Assadi erkent dat alternatieven achter de hand houden een effectieve manier is om met risico’s om te gaan. Toch pleit hij ervoor om die levenslijnen durven los te laten. Een back-up plan hebben is namelijk al je angsten en worst case scenarios in 1 plan verzameld. De uitkomst die je hierbij verkrijgt,  zal nooit voldoening geven.

     1.  Identificeer je ultieme droomdoel, je diepste verlangen. 

Wat is je belangrijkste drijfveer in het leven? Wat is voor jou het toppunt van geluk? Waarom sta jij op elke ochtend? Assadi beschreef zijn drijfveer als volgt: “My ultimate outcome is to give people the skills, knowledge and confidence they need to become successful online solopreneurs and live a freedom lifestyle.”

     2. Lijst al je zorgen en angsten op. 

Neem je tijd om alle bezorgdheden, doembeelden, kritieken, alternatieve scenario’s en dergelijke op te schrijven. Lijst ze allemaal op. Dan laat je de lijst “verdwijnen”: je kan hem in de vuilnisbak gooien of zelfs ritueel verbranden. Het lijkt extreem, maar het letterlijk weggooien van je zorgen, angsten en daarmee je plan B zal je veel meer vrijheid geven te focussen op wat je écht wil.

     3.  Definieer de eerste stap die je moet zetten. 

Elke levensswitch begint met 1 stap en die kan heel groot zijn of heel klein. Indien je nieuwe pad allemaal kleine dominosteentjes zijn: welk dominosteentje heb jij dan nodig om al de rest in gang te zetten? Volgens Assadi is de metafoor van de domino een goede omdat je je enkel zorgen moet maken om wat er vlak voor je ligt, en de rest volgt wel. Zo gaat het ook in het echte leven.

     4. Bereid je voor op een zware strijd. 

Een nieuw pad ondernemen is niet comfortabel, het is niet luxueus en je zal snel een heleboel commentaar op je dak krijgen. Toch moet je blijven doorzetten om niet vast te roesten in een halfgebakken oplossing.

     5. Neem je tijd om winst te vieren en andere winnaars te appreciëren. 

Elke winst, hoe klein ook, is een stap vooruit. Het is belangrijk om hier stil bij te staan omdat je dan veel langer zal blijven doorzetten. Bovendien loont het om inspiratie te zoeken bij mensen die ook een carrièreswitch maken, die een onderneming uit de grond stampen, of die net de tijd durven nemen voor hen zelf. Inspiratie is belangrijk om gemotiveerd te blijven.

Investeren in de toekomst

Reeds op 18 september kon je het lezen: een jaar studeren zou binnenkort 1100€ kosten. Een verhoging van 480€ in vergelijking met wat een jaar studeren nu kost. De onderwijsinstellingen moeten namelijk besparen en de regering kijkt daarbij naar het beheer van gebouwen, basisonderzoek en helaas ook het onderwijs. Nu blijkt, bijna een maand later, het bedrag lager uit te vallen dan initieel gevreesd. 890€ zullen studenten binnenkort moeten ophoesten om een jaar aan hun favoriete alma mater te studeren. Toch zijn er ook nu protesten te horen: het bedrag is nog steeds te hoog en zal zo jongeren uit minder gegoede milieus minder kansen bieden. 890€ komt daarenboven niet tegemoet aan de besparingsmaatregelen opgelegd aan de universiteiten en hogescholen. Scholen zullen dus ook op studentenvoorzieningen moeten inleveren. Dat betekent dat hogere studies aanvatten niet alleen 43% meer kost dan het jaar daarvoor, je zal vanaf 2015 ook meer moeten betalen in studentenrestaurants, bij de studentendokter en –psycholoog en bovendien nog voor de door onderwijsinstellingen gesubsidieerde koten.

commons.wikimedia.org

commons.wikimedia.org

Wil dat zeggen dat onze regering niet meer in jeugd wil investeren? En nemen ze geen werkkansen weg door ouderen langer aan het werk te houden? Het tegendeel is waar. Zoals Bart De Wever al aanhaalde: in landen waar men tot 67 jaar werkt, zijn zowel de jongeren als de ouderen het meest actief. Een uitspraak die werd gecheckt door de Fact Checkers van De Redactie. Zoals je al in ons artikel Levensloopbaan over de grenzen heen kon lezen, hinkt België achterop in de jeugdwerkloosheid: we doen het zelfs slechter dan het Europese gemiddelde. Landen waar het aantal werkloze jongeren significant onder dat gemiddelde ligt, zijn ook de landen waar ouderen gemiddeld langer aan het werk blijven. Freddy Heylen, hoogleraar UGent, vertelde aan de Fact Checkers dat wanneer ouderen langer aan de slag blijven, er minder pensioenen uitbetaald dienen te worden en dat de overheid zo over meer budget beschikt. Daardoor kunnen de lasten op arbeid naar omlaag, wat voor meer werkgelegenheid zorgt voor ouderen en jongeren incluis. Enige kanttekening daarbij: dit effect voltrekt zich pas op lange termijn.

Op korte termijn zouden we dan kunnen inspelen op studiekeuze. Indien jongeren voor knelpuntberoepen zouden kiezen, zouden ze bijvoorbeeld minder lang in de werkloosheid steken. Veto, het studentenblad uit Leuven, bezocht hiervoor Fons Leroy van VDAB en Harald Smeets van LVSV. De vraag die Veto hen voorschotelde was: moet je studeren uit interesse of uit economische overwegingen? Fons Leroy kwam naar voren met een erg genuanceerde mening. Vrije studiekeuze moet zeker behouden blijven, maar dat wil zeggen dat ieder moet kiezen op basis van alle beschikbare informatie. Leroy haalde aan dat veel jongeren aan een opleiding beginnen, zonder te beseffen hoe zwaar werkloosheid hen zou vallen nadien. Indien ze zich beter zouden informeren naar de arbeidsmarkt en naar beschikbare jobkansen, zouden jongeren allicht eerder een bewuste keuze maken. Leroy ziet VDAB dan ook uitermate geschikt om hier aan tegemoet te komen.

Voor Harald Smeets, voorzitter LVSV, daarentegen, was de keuze wel snel gemaakt. “Economisch nutteloze” richtingen vindt hij een overbodige term. Studies begin je steeds uit interesse, als jonge snaak heb je immers niet veel ervaring om je op te baseren. Bovendien moet je je 3 tot 5 jaar of zelfs langer kunnen weren tegen blokwerk en dat gaat nu eenmaal niet als de materie je niet boeit. Smeets haalde ook aan dat elke student anders is. Ondernemers, bijvoorbeeld, bestaan uit verschillende allooien en hun academische achtergrond, al dan niet ‘economisch nuttig’, zou net een meerwaarde kunnen betekenen die hen onderscheidt van andere ondernemers.

Doen wat je graag doet, het is een mooie filosofie die bovendien centraal staat binnen Levensloopbaan. Matthias Verbergt stond De Morgen te woorden over Generatie Nu, de Millennials zoals ze ook wel eens genoemd worden. Er zijn meer kansen dat ooit te voren om de sociale ladder op te klimmen en volgens Verbergt is dat een goede zaak: mensen aan de top hebben het vaak aan hun eigen succes te danken. Toch is er ook een schaduwzijde: wat met de mensen die onderaan bengelen? Hebben zij het louter aan zichzelf te wijten?

Wat denk jij? Is vrije studiekeuze nog steeds aan de orde in onze door crisis geregeerde maatschappij? Mogen we zomaar eenzijdig het inschrijvingsgeld verhogen of moeten we beginnen denken aan een gedifferentieerd tarief? En wat met de jongeren die snel werk vinden met hun diploma? Wordt er voldoende rekening gehouden met hun noden?

Geluk op de werkvloer: een neveneffect of een doel op zich?

Gelukkige medewerkers zijn minder vaak ziek, productiever, meer betrokken, en stellen zich meer klantgericht op . Maar waar ligt de grens tussen euforie en uitputting? Hebben organisaties misschien baat bij een Chief Happiness Officer? Lees hier wat Frank Vander Sijpe, Director HR Research Securex en co-auteur van Mijn werk maatwerk en Arko van Brakel, CEO De Baak, erover te zeggen hebben.

Erno Hannink

Erno Hannink

Geluk?
Geluk is een gemoedstoestand die langer duurt dan een emotie en die wordt veroorzaakt door zowel eigenschappen van de mens zelf als door externe gebeurtenissen. De mate waarin deze factoren inwerken op het geluk hangt af van de persoonlijkheid van de mens. Geluk is dus niet voor iedereen hetzelfde en verandert ook naargelang de persoon zich ontwikkelt! Daarom is het voor sommigen ook evident om het geluk niet na te jagen maar te vinden in de kleine dingen, terwijl anderen het eeuwig zoeken en nooit zullen vinden.

Maar, zoals gezegd, geluk verandert naargelang de mens verandert. De allergelukkigste mens op aarde kan toch in een put vallen, zonder energie om er weer uit te kruipen. Zo zijn er mensen die zich als een vis in het water voelen op hun werk. Ze hebben fijne collega’s, een baas die hen op de juiste manier uitdaagt, betekenisvol werk en voldoende ontplooiingskansen. Ook thuis wacht steeds een stralend gezinnetje. Toch kan het op een dag gedaan zijn. Voor bevlogen werknemers is het soms moeilijk om de deur van het kantoor achter zich te trekken. De grote betrokkenheid voor de werkgever uit zich in flexibiliteit en continue bereikbaarheid. Op een dag laat dat zich wreken en dan verlies je plots energie in plaats van te krijgen. Je werkt harder om die staat van flow terug te krijgen maar zo put je jezelf nog harder uit.

Als werkgever is het belangrijk om hier alert te zijn. Uitval van je meest betrokken werknemers betekent namelijk een grote kost. Bijdragen tot het professionele geluk is dan ook jouw verantwoordelijkheid. Een gezonde werkomgeving creëren die bovendien de grens tussen werk en privé bewaakt kan al voldoende zijn om het evenwicht te bewaren. Je moet mensen niet laten kicken op bergen werk maar op voldoende werk. Betekenis geven aan je werk is belangrijk als werknemer en –gever, maar ook betekenis krijgen. Aandacht voor persoonlijke relaties, dus. Als organisatie betekent dit dat je maatwerk zal moeten leveren.

Waar hadden we dat nog gehoord? Hallo, Denise Rousseau en I-deals?

Het Loopbaan-spelbord

Op onze workouts in het kader van Levensloopbaan werd aangehaald dat je carrièrepad vaak een verbintenis van toevalligheden is. “In the spur of the moment” beslissingen maken leiden je vaak naar een plaats waar je nooit eerder had gedacht uit te komen. Vaak zijn mensen blij met deze onverwachte wendingen, maar voor sommigen blijven dromen onderhuids sluimeren. Als jij een van die mensen bent, kan het Loopbaan-speelbord van Learninglive.be misschien wel een hulpmiddel zijn om even stil te staan en te reflecteren over waar jij naartoe wil. 

Loopbaanspeelbord-Bedenk-255x300Het loopbaan-speelbord geeft visueel de stappen in je loopbaan weer. Elke stap die je nam, was er een omhoog, omlaag of opzij. Een stap omhoog, “Up”, betekent dus dat je in een job stapte met meer verantwoordelijkheden. Een job omlaag, “Back”, betekent dat je een job zocht waarin je meer tijd of energie kon vrijmaken voor andere dingen. “Sideways” duidt dan weer op jobs waarbij je breder kon kijken of misschien eerder specialiseren. Daarbij komt de sprong naar “Focus” in het vizier: expert worden in een bepaald vakgebied.

Maar zoals op elk speelbord, sla je in je loopbaan al eens een beurt over. Soms heb je nood aan een pauze en dan kan een sabbatjaar of tijdskrediet ideaal zijn.

Extra projecten daarentegen wijzen erop dat je bakken inspiratie, motivatie, energie en interesse hebt en dat je die graag in een extra rol of misschien zelfs een bijberoep uitoefent.

Dan heb je nog 2 opties: stilstaan of weggaan. Stilstaan, gerepresenteerd in “Even”, betekent niet per se achteruitgaan. De wens in dezelfde job te blijven en je daarin ontwikkelen, een goede relatie met collega’s of je leidinggevende aanhalen is vaak net datgene wat de meesten nodig hebben. “Out” daarentegen betekent dat je die dingen mist en ze graag ergens anders wil gaan zoeken.

Elke persoon heeft een ander patroon op het speelbord. Dat mag geen verbazing heten, ieder zoekt een ander evenwicht in zijn leven en keuzes worden daar nu eenmaal op afgestemd! Wel is het belangrijk dat je je eigen patroon herkent en erkent. Dat je verantwoordelijkheid opneemt voor je eigen keuzes en vooral; wanneer je er nieuwe moet maken. Het spelbord kan hierbij helpen dit visueel te maken.

Lees hier meer. Wat denk jij? Vind je dit een fijn initiatief? Heb je wel eens nagedacht over je levensloopbaan? Denk je dat dit je kan helpen?

Leiderschap: Durven te falen als sleutel tot succes.

Een Amerikaanse studie in juli 2014 toonde een serieuze discrepantie tussen hoe leiders zichzelf inschatten en hoe hun ondergeschikten hen beoordelen. 60% schat zichzelf in als erg competent, terwijl slechts 40% van de werknemers hun leidinggevende in staat ziet om te leiden. Deze kloof zou te wijten zijn aan het feit dat CEO’s hun managers vaak selecteren op basis van eerdere ervaringen en weinig extra opleidingen bieden. Dat terwijl een leider zo gevormd wordt, en niet geboren, zoals het spreekwoord wel eens zegt.

Celestine Chua - Personal Excellence

Celestine Chua – Personal Excellence

De Amerikaanse trainingsorganisatie Sandler training en onderzoeksfirma Ipsos Public Affairs kwamen in juli 2014 naar buiten met een onthutsende vaststelling. Meer dan de helft van de Amerikaanse werknemers geven hun bazen slechts een gemiddelde score, een dikke tien percent zou hun baas zelfs doen buizen. Dit terwijl 60 percent van de managers zichzelf als een competente leider zien.

Een ontstellende kloof, een die waarschijnlijk te wijten is aan het gebrek aan bottom-up feedback. Toch is het belangrijk dat de leidinggevende zichzelf voldoende inzet voor zijn/haar ondergeschikten. Een manager die zijn/haar werknemers inspireert en betrokken laat voelen, zal hogere productiviteit opmerken. Werknemers die zich gewaardeerd voelen door hun baas en inspraak krijgen, zijn meer geëngageerd en komen gemotiveerd naar het werk.

Daarbij is het belangrijk een aanpak te adopteren op maat; eentje die elke werknemer waardeert omdat die op zijn lijf geschreven is, niet “one size fits all”. Je kan je communicatiestijl testen op de VOV Facebookpagina, waar je ontdekt in welke situaties je op welke manier moet omgaan met je collega’s.

Dat leidinggevenden gevoelig zijn voor de noden van hun ondergeschikten is erg belangrijk en toch wordt dit vaak genegeerd als skill door de Chief Officers. Leiders worden namelijk niet geboren maar gevormd. Oog hebben voor de betrokkenheid van werknemers kan veel problemen op de werkvloer vermijden en preventie van onbetrokkenheid, stress en andere werkgerelateerde problemen is veel kostefficiënter dan een curatief beleid.

Maar hoe installeer je een cultuur voor openheid, feedback en bezorgdheid voor elkaar? De Chief Officers zullen alvast hun steentje moeten bijdragen door het juiste gedrag te modelleren. Het meeste verwachten van hun medewerkers en hen daarin empoweren werkt inspirerend en zal mensen aanzetten om hun best te doen, om niet teleur te stellen. Een cultuur waarin fouten niet worden afgestraft maar als leermoment worden bekeken, waar successen worden gevierd en best practices uit worden gehaald. Een open sfeer die aanzet tot het delen van bezorgdheden, waar eerlijk gecommuniceerd wordt. Werknemers die geen slaven van de organisatie zijn maar net mede verantwoordelijk voor het bestaan van het bedrijf, hen betekenisvol werk geven.
Mensenkennis en spontaniteit zijn dan misschien wel belangrijke vaardigheden die leiders moeten hebben, het is geen schande om bij te willen leren. Ook zo toon je voorbeeldgedrag aan je volgers en een levenslang lerencultuur op de werkvloer loont in the long run!

Bronnen via, via en via.

Wat denk jij? Is falen echt de sleutel tot succes? Hebben we in onze samenleving nog ruimte om te falen?

Aantal ambtenaren met burn-out stijgt snel.

Artikel van De Redactie door Wouter Carton op 16/07/2014.

Het aantal federale ambtenaren dat thuisblijft met een burn-out, is in enkele jaren tijd meer dan verdrievoudigd. Bijna 3.000 federale ambtenaren kregen vorig jaar de diagnose.
“In 2008 waren er nog 852 mensen die thuis bleven met een burn-out, en dat is nu gestegen tot 2.816 in 2013”, vertelt Coralie Stadsbader van Medex, de medische dienst die het ziekteverzuim bij federale ambtenaren controleert.

In het rapport noemt Medex die trend verontrustend. “En wij zijn niet de enigen. Ook de Wereldgezondheidsorganisatie verwacht dat 1 op de 4 werknemers tegen 2020 te maken krijgt met mentale gezondheidsproblemen. Minister van Werk Monica De Coninck (SP.A) werkte vorig jaar ook al een campagne uit om werknemers en bedrijven bewuster te maken van het probleem.”

In het algemeen is het ziekteverzuim bij federale ambtenaren ongeveer gelijk gebleven. Gemiddeld blijven ze bijna 7 op de 100 werkdagen ziek thuis. In de privésector is dat cijfer wat lager, maar daar neemt het ziekteverzuim de laatste jaren wel toe.

 

Wat denkt u? Ziet u meer mensen gaan door burn-out? Denkt u dat veel mensen burn-out al serieus nemen? En wat is volgens u de oplossing om burn-out tegen te gaan of zelfs te vermijden?

Contacteer ons